Het takenlijstje van de ko shamo’s

Vandaag was het de opruimbeurt ‘na de winter’ in de tuin, al de verdorde twijgen en bloemen gingen richting composthoop.

De ko shamo’s bekeken mij maar heel raar, ze kwebbelden er op los.. moesten overal bij zijn, en vooral.. vooral vonden ze die hoopjes takken en twijgen zo interessant… hoopjes doe je toch uiteen, niet?

Ik heb dus eens goed flink gereseneerd met hen, heb hun taken voor de rest van de lente, zomer en herfst nog eens goed uitgelegd….

Dat ze vooral overal mogen scharrelen zodat het onkruid verwijderd wordt als het uitkomt, maar dat ze wel moeten afblijven van al de bloemen en planten die opnieuw gaan verschijnen.

Dat als ze een put willen graven om zich zelf in te draaien, dat niet mogen doen op het paadje, maar wel tegen de afscheiding met de buren waar de zon altijd rond het middaguur zo lekker schijnt.

Dat ze wel de wortelbeschermers rond de buxussen en jonge lavendelstruikjes moeten laten staan…

Dat ze vooral heel veel moeten genieten van al hun ruimte die ze hebben….

En als ze dat allemaal willen doen, zodat ik in de bloementuin niets meer hoef te doen, zij als tegenprestatie van mij gratis kost en inwoon hebben….en dat ik hun nakomelingen met veel plezier zal grootbrengen

Ik denk dat de ko shamo bende me begrepen heeft…de ko shamo’s en ik een heel goede combinatie, een goede regeling toch 😆

Zwart éénkleurig gentse kropper

Vandaag zijn vertrokken richting Italië: drie zwarte koppels éénkleurige Gentse kroppers.
Drie broedplaatsen minder…. eigenlijk zit er nu ineens geen enkele zwarte éénkleurige gentse kropper méér op het hok….op die manier verdwijnt deels de zwarte getijgerden….en kan ik me méér concentreren op de andere nieuwe kleurtjes….het plezier van de achtertuin.

Vandaag zijn ook de eerste jongen verhuisd naar het jongerenhok… dit jaar heb ik ze veel langer laten zitten bij de ouders, zodat ik zeker ben dat ze flink oud genoeg zijn, en dat er geen risico is voor jongerensterfte.
En dat erwtenstro dat vinden die jongen fantastisch om in te liggen

Morgen wordt het tijd om een reeks Cauchois te ringen…. ik moet zeggen, ze zijn in vergelijking met de leuvense en de Gentse zeer productief… mag ook wel, in het jaar dat er een europese club show is in Belgie.

De dualiteit van het keuren…

Positief, negatief, de waarheid durven zeggen…… teveel spinsels die door mijn hoofd gaan…en die ik dus niet kan toevertrouwen aan het internetgebeuren…..eens wel in mijn memoires, die ooit geschreven worden als ik eens veel tijd heb…. dus misschien nooit…

het eerste gentse kroppertje

is geringd…. een heel flinke meid zo ziet ze er nu in elk geval al uit
met van die heel grote bevedering aan de poten…volledig in het zwart. een heel vinnig ding dat zo heel wijs in die grote wereld rondkijkt.
pa en ma zorgen er uitstekend voor…

en dat ene gentse kroppertje dat uitgebroed is in de broedkast samen met de ko shamo eitjes, stelt het heel goed onder adoptie pa en ma..in elk geval pa gentse kropper beschermt het hele kleine ding zeer goed…

Nachtelijke overdenkingen

Vijf uur in de morgen… om vier uur wakker geworden met een stijf en pijnlijk lichaam….veroorzaakt door die laarzen die onmisbaar zijn in de sneeuw… omwille van het geploeter door de sneeuw… de bevoorrading van water en voedsel voor de dieren… op mijn karretje ..honderd meter ver.
Ik die altijd een vlakke grond nodig heb, want één putje in de grond veroorzaakt bij mij wel het een en ander… wel nu zijn er vele putjes in de sneeuw… waar ik gegarandeerd in loop…

Onlangs was ik bij een oudere boerin, een boerin met veel gezond verstand… stevig in de aarde vastgeploeterd

Al wachtend op de boer, vroeg ze me of  ik ook dieren had… ja kippen was het antwoord…. heb je ze voor de eieren??? neen… we eten weinig eieren…
Heb je ze dan voor het vlees…. euh eigenlijk niet, want er is geen enkele in de diepvries beland dit jaar.
Waarom heb je dan die kippen, want die kosten tegenwoordig veel geld aan eten????

En daar sta je dan, met je grote mond vol tanden…Wel ik kon er geen zinnig antwoord op geven….
Waarom in godsnaam hebben we kiekens…… want met zinnen als ‘om rassen in stand te houden’ moest ik bij deze persoon echt niet afkomen…
Is kippen houden op de manier zoals we het doen, een luxe bezigheid geworden? Waar je soms heel veel moet voor overhebben????

Wel diegene die me nu een zinnig antwoord kan geven, wil die dan even reageren !!

20 11 10 praktijkexamens

drie duivenrassen: de mondain, de texan pionier, de luikse reisduif. Drie rassen die behoren tot de groep van de vormduiven.
En Yes geslaagd voor de drie rassen.
Noch twee rassen te gaan, en dan hebben we een groep erbij….
De inspanningen die geleverd zijn, de opofferingen die mijn man doet om me zowel op beroepsvlak als op huishoudelijk vlak te ontlasten…. zijn dus de moeite waard geweest.
Want naast het fokken van mijn duiven, is het keuren op zich, voor mij persoonlijk een uitdaging, een plezier om het uit te voeren. Dus ja ik keur graag, al die duiven in je handen houden, ze beoordelen op hun eigenschappen en hun elegantie is ontzettend fijn.
Want zelfs een grote volumineuze duif zoals een mondain kan toch sierlijk en elegant zijn, je moet het alleen willen en kunnen zien.

12 november 10

Tijd gaat snel, en dat zeg ik elk jaar…
In het kort samengevat: een jaar vol verassingen
De isegemse koekoek kwam terug en ging terug weg, behalve die ene hen, die gekruist werd met een ander ras.

De ko shamo’s: zo’n honderd nakomelingen werden groot, werden uitgeselecteerd, en groeiden op…. de bontjes zijn er definitief…de zuivere zwarte ko shamo zijn een lust in het oog… de groene glans valt er als het ware af… met heel mooie schouderkes…

En met de chu shamo’s was het erop of erboven: de oude haan bevruchtte gelukkig de eieren van de oude bonte hennen, spijtig genoeg konden de oude hennen de hitte pieken niet overleven.
Maar samen hebben ze wel gezorgd voor één haan en drie hennen nakomelingen… zie de nieuwe pagina over de shamo
En die ene hen van Helge die eerst al haar eieren opat en vernielde heeft me welgeteld één zoon gegeven, niet meer of niet minder… maar hij mag er best wezen

De maransen zijn er steeds…met een aantal flinke hennen waarvan de eikleur heel belangrijk wordt.

Het laatste nieuwe ras is de Tiense vechter, klein model…. het feit dat er zoveel vraag naar de Tiense vechter is, en dit gecombineerd met de zeldzaamheid, is een dwingende factor geweest in mijn beslissingen…

En met de duiven, het begin van alles:
de leuvense signoren hebben me verrast, ze blazen en zijn heel affectief
en die Gentse kroppers, doen wat ervan verwacht wordt, de lila kleur heeft zich verbeterd….
En zonder te vergeten, de roze geschubte Cauchois die flink voor nakomelingen hebben gezorgd, een plezier in het oog….

en dat was zeer in het kort…. het dierenverslag

En binnenkort weer dat terugkerend praktisch examen voor het keurmeesterschap…..
en dan in januari 2011 het grote feest week end van onze vechhoendervereniging…..
and so on…………………………

De tuin vroeger en nu

Onze tuin vroeger, voor de ko shamo’s er waren, was een tuin, waar de mensen kwamen naar kijken op de ‘open tuin ‘ dagen. het was een tuin inclusief vijver, pergola, chique stoeltjes en tafeltje onder de pergola enz…
Mijn groothoenders die zijn er altijd geweest, aan de achterzijde.
Er was ook een grote groententuin, mooi omsloten door een draadafspanning…
Mijn duiven die waren er toen al, en toen was er een diefstal van duiven…..
Het werk in de tuin was arbeidsintensief, maar ja, daar werd niet naar gekeken, want de reacties van de mensen zorgden wel voor de nodige voldoening.
Alhoewel ook die mensen planten durfden stelen, en zaadjes, enz…

En toen kwam na een jaar wachten de ko shamo’s.
De reactie van mijn man: die ga je toch niet aan de achterzijde plaatsen bij de groothoenders..
De ko shamo’s kregen hun plaats kort bij de duiven…
Eigenwijze beesten, wilden alles proeven, alles ontdekken
Ineens waren ook de luizen weg van de rozen.
Die vijver… grote schrik… want we zagen het scenario al voor ons: die kikker wat is dat, effe pikken erin… zien wat het is… hups de vijver in..
De vijver werd dus toegelegd… ik miste het geluid van het klaterende water… maar het geluid werd vervangen dor het gekwebbel van de ko shamo’s…
De eerste winter ging voorbij: zouden alle planten nog uitkomen??? zouden ze veel vernield hebben…??? vele vragen
In de nieuwe lente zagen we dat bepaalde bloemen verdwenen waren: maar waren die bloemen nu echt zo belangrijk…
Jaar na jaar werd uitgetest welke bloemen en vaste planten er wel overleefden…
En die hosta’s: ah ja, de beginblaadjes van een struik werden afgeknabbeld… eens als de plant groot genoeg was, hadden ze er geen interesse meer voor, dus bij de zomersnoei werden die blaadjes afgetrokken door mezelf….en de hosta’s werden zelfs uitgebreid, nieuwe soorten werden bijgepland..

En van het ene kwam het andere: ik ondervond dat mijn tuin veel minder arbeidsintensief werd, want ja die kleine kabouters onderhielden mijn tuin, zij vonden het heerlijk om al het onkruid eruit te trekken…

En die opentuin dagen: laat ze maar waarvoor ze waren, wij hoeven geen voldoening meer te krijgen van mensen die het werk niet meer respecteren, van mensen die stelen, die zelfs duiven stelen, de schrik dat onze ko’s worden gestolen is voor ons veel te groot

En nu, wij genieten elke dag van onze tuin, van onze privé tuin, heerlijk verscholen, bewoond ondertussen door heel veel ko shamo’s, die elke morgen rennen uit hun binnenhokken naar buiten…

Wij hebben hier een evenwicht gevonden tussen een pracht van een bloementuin, en een bende taterende kwebbelende ko shamo’s…en vooral waar we elke morgen op weg naar onze groot hoenders kijken en genieten van de bloemen die open gaan…
Waar we na een drukke werkdag kunnen in ontspannen, waar we kijken naar de rondvliegende en lopende duiven, waar tussen al de ko shamo’s rondlopen…
Het is heerlijk… elke lente en zomeravond genieten we…tot in de late herfst…
Vacanties hoeven we niet… die vacantieplaats hebben we elke dag hier, elke avond…
Wat maakt het ons nu nog uit, dat die ene bloemenplant verdwenen is, wie zeurt er daar nog om… Onze ko shamo’s genieten van hun vrijheid zoals de duiven van hun vrijheid genieten hoog in de lucht…
En dat is voor ons het allerbelangrijkste…

8 april 2009

Zonder het te beseffen zitten we ineens in de april maand, een belangrijke maand voor ons samen…
al 21 jaren lang, gelukkige jaren waarin we lief en leed hebben gedeeld als volwaardige partners.
Het is ook de maand van de rammen.
De rammen zijn gekend als de kosmische vechters, de doorzetters….en ondertussen hebben we veel leute, plezier en heel veel binnenpretjes…
April is ook de maand van de lente, en die heeft dit jaar lang op zich laten wachten.
De tuin herleeft langzaam. Behalve een paar groenblijvers, die de strenge winter niet overleefd hebben, zie ik van dag tot dag de planten verschijnen. En zelfs mijn partners in onderhoud, de ko shamo’s respecteren de nieuwe uitlopers, hoe is het mogelijk dat zij weten waar de hosta’s uitkomen, dat ze weten, tussen welke planten ze een stofbad kunnen nemen.
De rozenstruiken is een ander verhaal, bij praktisch elke struik zijn de takken verdord, maar er zijn overal nieuwe uitlopers gekomen: dit is een echte verjonging van struiken die reeds twintig jaar oud zijn, zo zie je maar de natuur regelt zichzelf.

De bende ko shamo’s zijn dit fokseizoen danig uitgebreid, zes haantje in koekoek kleur, met een tiental hennetjes, de zwarte haan met zijn vrouwtjes, de blauwe hennetjes, het splash hennetje en…
de rest hangen we niet aan de wereldklok. En om het beeld te vervolledigen zijn er reeds ongeveer een vijftigtal kuikens… en als daar dan niet het langverwachte splash haantje gaat bijzitten……..

En dan die bonte mooie edele zijdehoenders, prachtige broedkastjes…., het triootje geboren in het najaar stelt het best wel, en ze komen prachtig overeen met de koshamo’s.
Zowel een wit zijdehoendertje als een bont hebben samen een negental kuikens, een gekke combinatie, die opgroeien tussen de zijdehoenders, bewaakt door de ko shamo’s, want die Viking ligt toch af en toe op de loer, zijn jachtinstinct, de reden waarom hij ook naar hier is gekomen, haalt af en toe de bovenhand…..

En over de rest van de dierenbende in ons paradijsje vertellen we een andere keer..